Oto tłumaczenie na polski. Tekst był wklejony dwa razy, więc przetłumaczyłem pełną wersję raz:
**Torebka z krokodyla**
Sobota okazała się spokojna. Drobna mżawka spływała po szybach nieregularnymi smugami, a w mieszkaniu pachniało świeżo zaparzoną herbatą i tą szczególną sobotnią ciszą, kiedy wreszcie można się odprężyć po tygodniu pracy. Nika usiadła w starym fotelu — tym, który odziedziczyli po babci, z zapadniętym siedziskiem i wytartymi podłokietnikami — i objęła dłońmi swój ulubiony kubek. Ciepło ceramiki przyjemnie ogrzewało jej dłonie.
To właśnie jest szczęście, pomyślała, wdychając aromat herbaty. Żadnych zbędnych ludzi, żadnych rozmów o pracy, pieniądzach ani o tym, że „już najwyższy czas”… Tylko ona, gorąca herbata i nowy serial na tablecie.
Te spokojne godziny stały się jej ratunkiem w ostatnich miesiącach. Roma, jej mąż, od trzech miesięcy był bez pracy, a dom zamienił się w pole bitwy przemilczanych pretensji. Całymi dniami siedział przed komputerem — grał w strzelanki, oglądał piłkę nożną, „rzekomo” szukał pracy, chociaż najczęściej na ekranie było wszystko, tylko nie strony z ofertami zatrudnienia.
— Kochanie! — głos Romy rozerwał ciszę jak petarda. — Nie uwierzysz! Mama sama wybrała sobie prezent urodzinowy!
Wpadł do pokoju, promieniejąc radością jak uczeń, który właśnie dostał najwyższą ocenę. Nika powoli oderwała wzrok od ekranu i spojrzała na męża. Coś w jego tonie uruchomiło w niej alarm.
— Torebkę z krokodyla! — ciągnął Roma, nie zauważając jej podejrzliwości. — Marzyła o niej od tak dawna!
Nika ostrożnie odstawiła kubek na stół i zmrużyła oczy.
— Torebkę z krokodyla? Sama ją wybrała czy ktoś jej podpowiedział? A pomyślała przypadkiem, że obrońcy zwierząt mogliby się oburzyć?
Sarkazm spłynął po Romie, jakby był głuchy.
— To moja matka! Ona na to zasługuje!
— Zasługuje? — Nika poczuła, jak coś się w niej zaciska. — Powiedz mi, co dokładnie takiego zrobiła? Gwarantuję ci — tak, wychowała cię. Ale ja nie jestem tego częścią; mam własnych rodziców. I ile kosztuje ten „prezent”?
Roma zakaszlał niezręcznie i odwrócił wzrok.
— Och, naprawdę drobiazg… Mniej więcej pięć twoich pensji.
Nika poczuła, jak grunt usuwa jej się spod nóg.
— Pięć moich pensji? — powtórzyła ze skamieniałą twarzą.
— No tak, to skóra krokodyla nilowego, a nie jakaś sztuczna skóra — wyjaśnił, jakby mówił o czymś zupełnie zwyczajnym.
— I dlaczego mi to mówisz? W ogóle mnie to nie interesuje.
Roma zaczął się wiercić i całkowicie odwrócił wzrok.
— No… Kupiłem tę torebkę na kredyt.
— Na kredyt? — głos Niki stał się niebezpiecznie spokojny.
— Tak. Wielkie dzięki mojej siostrze Lence — pomogła. Wiesz, że pracuje w banku, wszystko załatwiła bardzo szybko…
— A na czyje nazwisko?
W głowie Niki zaczęło pojawiać się coś strasznego.
— No, na twoje… a na czyje inne? Po prostu użyłem twoich dokumentów…
Nika wstała bez słowa i powoli podeszła do męża. Nagle miała ochotę go zabić. Albo przynajmniej rzucić w niego czymś ciężkim.
— Czyli, drogi Romo, od trzech miesięcy jesteś bezrobotny, postanowiłeś zrobić prezent swojej mamusi, ale to ja mam za niego zapłacić?
Roma mimowolnie cofnął się o krok, czując narastające napięcie.
— Nika, to po prostu tak wyszło… W naszej rodzinie tylko ty pracujesz…
— Ja pracuję! A ty, zamiast szukać roboty, zamiast utrzymywać rodzinę jak normalny mąż, siedzisz w domu jak dzieciak na wakacjach i uznałeś, że mam za mało problemów bez twojego kredytu!
— Nika, nie denerwuj się! To tylko kredyt — nic poważnego…
W tym momencie jego matka, Nadieżda Iwanowna, zrobiła jedno ze swoich zwyczajowych wejść. Zawsze przychodziła „zobaczyć dzieci”, ale w rzeczywistości przynosiła ze sobą stertę narzekań i uwag.
— Co to za hałas? — zapytała, wchodząc z miną pani domu.
— Nic, wszystko dobrze, mamo. Nika po prostu trochę się zdenerwowała przez kredyt — poskarżył się Roma.
— A czym tu się denerwować? — Teściowa rozsiadła się na krześle, krzyżując ręce na piersi. — To sprawa rodzinna i wasz wzajemny obowiązek.
— To znaczy? Proszę uzasadnić — powiedziała Nika.
— Twoim obowiązkiem jest wybieranie drogich prezentów, a moim ich opłacanie?
— A co w tym takiego dziwnego? Pracujesz i masz dobrą pensję — odpowiedziała teściowa chłodnym tonem.
— Rozumiem. Wspaniale. A Roma? Co on robi?
— Roma jest moim synem i, nawiasem mówiąc, twoim mężem. A ty masz obowiązek go wspierać.
— Mężem? — Nika roześmiała się. — Ty to nazywasz mężem? Mężczyznę, który bierze kredyt na nazwisko żony, bo sam nic nie potrafi zrobić i nawet nie chce spróbować? Który urządził się za moimi plecami jak pasożyt?
— Nika! — próbował zaprotestować Roma. — To nieładnie! Dlaczego mnie poniżasz? Przecież jesteśmy rodziną!
— Bardzo dobrze — powiedziała Nika, zaciskając usta. — Jutro sama się tym zajmę. I uwierz mi, wszystko będzie dobrze.
Uśmiechnęła się dziwnie, jakby do samej siebie, a w tym uśmiechu było coś, co wzbudziło w Romie podejrzliwość. W rzeczywistości Nika już wiedziała, jak rozplącze tę sytuację.
— Dobra dziewczyna, moja droga, dobra dziewczyna! — przytaknęła teściowa z aprobatą.
Cały następny dzień Nika pracowała, a równocześnie zajmowała się swoimi sprawami. Wykonała kilka telefonów pod numery z ogłoszeń internetowych i umówiła się wieczorem z jednym z ogłoszeniodawców.
Kiedy tego wieczoru wróciła do domu, przywitała męża swoim najsłodszym uśmiechem.
— Roma, kochanie! Mam dziś dla ciebie wiadomość!
— Tak? O co chodzi? — Usiadł na kanapie, niczego się nie domyślając.
— Wiesz, spłaciłam kredyt za torebkę ze skóry krokodyla.
— Naprawdę? Niemożliwe! — Roma niemal podskoczył z radości. — Wiedziałem, że jesteś najlepsza! Jak to zrobiłaś? Skąd wzięłaś pieniądze?
— Proste. Sprzedałam twój samochód.
Roma zastygł, jakby uderzył go młot.
— Ty… co? Jak to — samochód?
— Mówię ci, że go sprzedałam. Szybko i tanio. Wystarczyło akurat na spłatę tego przeklętego kredytu.
— Zwariowałaś?! Czym ja teraz będę jeździł?
Nika uśmiechnęła się niewinnie.
— Wsiądź na tę torebkę z krokodyla jak na konia. Wiesz, dziś przeczytałam w Internecie, że niektóre torby robi się ze skóry pobieranej z delikatnych miejsc krokodyla i jeśli się je pogłaszcze, zamieniają się w walizki. Ta, którą podarowałeś matce, przypadkiem nie jest właśnie taka?
Nika miała ochotę się roześmiać. Roma poczerwieniał.
— Nie mogłaś tego zrobić! Powiedz, że to żart! To był mój samochód! A sprzedać go za grosze — to… to szaleństwo!
— Cóż, teraz ty nie masz samochodu, a ja nie mam długów. Sprawiedliwie. A twoja matka ma swoją torebkę. Piękny podział, nie sądzisz?
Przyciągnięta krzykami syna, Nadieżda Iwanowna przybiegła.
— Co się znowu dzieje?
— Wyobraź sobie, mamo: Nika sprzedała mój samochód! To dla mnie tragedia! — krzyknął Roma.
— I co z tego? Dobrze zrobiła — Nika wzruszyła ramionami. — W końcu kredyt to sprawa rodzinna. Prawda?
— To był błąd! Wielki błąd! Nie miałaś do tego prawa — to jego własność! — Teściowa oparła ręce na biodrach. — A teraz bez samochodu… pomyślałaś o tym?
— A wy pytaliście mnie o zdanie, kiedy kupowaliście tę torebkę? Kiedy braliście kredyt na moje nazwisko? — odparła Nika, unosząc podbródek. — Teraz ja też postępuję sprawiedliwie.
— To skandal! Patrzcie, jaka się niezależna zrobiła! — zawołała teściowa, patrząc na synową tak, jakby coś ukradła.
— Skandaliczne jest to, że uznaliście mnie za swoją prywatną dojną krowę i stwierdziliście, że możecie wydawać moje pieniądze bez mojej zgody — odparła Nika.
Roma próbował się wtrącić.
— Nika, zastanów się! Dobrze się zastanów! Jesteśmy rodziną, jesteśmy razem, jesteśmy jednością!
— Rodziną, mówisz? W takim razie zróbmy tak: skoro jesteś najbardziej bezużytecznym członkiem tej rodziny, spakuj swoje rzeczy i idź mieszkać do matki. Niech ona cię karmi i płaci ci za Internet. A ja wreszcie będę żyła dla siebie.
Nika usiadła na kanapie i celowo wzięła do ręki tablet, dając do zrozumienia, że rozmowa jest zakończona. Po kilku sekundach dodała z rozkoszą:
— A pani, Nadieżdo Iwanowno — przy okazji — niech weźmie swoją krokodylą torebkę i spróbuje bardzo delikatnie ją pogłaskać.
Kilka dni później Roma, wykończony ciągłymi kłótniami, przeniósł się do matki. Nadieżda Iwanowna nie ukrywała oburzenia. Nika po prostu ją ignorowała.
Po raz pierwszy od dawna poczuła lekkość. I teraz była pewna: zrozumieli przekaz — nie była kimś, z kim można igrać.
Na zewnątrz mżawka nadal trwała, ale teraz ta sobotnia cisza naprawdę należała do niej.