Kobieta podeszła do stolika motocyklistów z drżącymi rękami.
Czterech surowo wyglądających mężczyzn w skórzanych kamizelkach przestało jeść i powoli odwróciło się w jej stronę.
Jej twarz była blada. Jej oczy bez przerwy wpatrywały się w drzwi baru, jakby za chwilę miało wejść przez nie coś strasznego.
— Proszę — wyszeptała. — Potrzebuję waszej pomocy.
Przywódca motocyklistów odchylił się na krześle, obserwując ją uważnie.
— Jakiej pomocy?
Kobieta z trudem przełknęła ślinę.
Za jej plecami syknął ekspres do kawy. Sztućce zadźwięczały raz, a potem zapadła cisza.
— Czy moglibyście udawać, że jesteście moimi synami? — zapytała. — Tylko dzisiaj.
Motocykliści wpatrywali się w nią.
Jeden z nich zmarszczył brwi.
— Proszę pani… co?
Zanim zdążyła odpowiedzieć, drzwi baru gwałtownie się otworzyły.
Do środka wpadł mężczyzna w czarnym garniturze, z zimnym spojrzeniem i zaciśniętą szczęką, lustrując każdą lożę.
Kobieta zamarła.
— Tu jesteś — warknął.
Szybko ruszył w jej stronę.
Przywódca motocyklistów powoli wstał, a jego krzesło zaskrzypiało na szachownicowej podłodze.
Stanął między nimi.
Mężczyzna w garniturze zatrzymał się.
Motocyklista spojrzał mu prosto w oczy i powiedział:
— Szukasz naszej matki?
Twarz mężczyzny się zmieniła.
— Co ty właśnie powiedziałeś?
Kobieta niemal ugięła się w kolanach.
Motocyklista nie odwrócił się do niej.
Nie spuszczał wzroku z mężczyzny w garniturze.
— Zapytałem, czy szukasz naszej matki.
Mężczyzna zaśmiał się nerwowo i gniewnie.
— Ona nie ma synów.
Usta kobiety zadrżały.
— Miałam.
W barze zapadła cisza.
Motocyklista powoli odwrócił głowę.
— Co masz na myśli?
Spojrzała na niego tak, jakby bała się mieć nadzieję.
— Miałam dwóch chłopców — wyszeptała. — Wiele lat temu. Zabrano mi ich po śmierci mojego męża. Jego rodzina mówiła, że jestem zbyt biedna, żeby ich wychować.
Twardy wyraz twarzy motocyklisty zachwiał się.
Mężczyzna w garniturze zrobił krok do przodu.
— Wystarczy. Idziesz ze mną.
Motocyklista uniósł rękę, zatrzymując go, choć go nie dotknął.
Głos kobiety się załamał.
— Mój starszy syn miał bliznę pod brodą. Spadł z czerwonego roweru, kiedy miał sześć lat.
Motocyklista znieruchomiał.
Jego dłoń powoli powędrowała do brody.
Pod nią, tuż przy podbródku, widniała cienka, stara blizna.
Pozostali motocykliści wstrzymali oddech.
Kobieta wsunęła drżące palce do kieszeni bluzki i wyjęła pożółkłą fotografię.
Dwaj mali chłopcy stali obok czerwonego roweru, uśmiechając się szeroko, z brakującymi zębami.
Przywódca motocyklistów wziął zdjęcie.
Jego twarz się załamała.
— To ja.
Mężczyzna w garniturze pobladł.
Kobieta zasłoniła usta dłonią.
— A to twój brat — wyszeptała, wskazując na motocyklistę stojącego obok niego.
Drugi motocyklista wpatrywał się w zdjęcie, a jego oczy zaszły łzami.
Mężczyzna w garniturze cofnął się ku drzwiom.
— Ona kłamie.
Kobieta wreszcie spojrzała na niego.
— Nie. To twoja rodzina kłamała. Powiedzieli moim synom, że ich porzuciłam. A mnie powiedzieli, że umarli.
Przywódca motocyklistów odwrócił się do mężczyzny.
Po raz pierwszy jego głos zadrżał.
— Wiedziałeś?
Mężczyzna w garniturze nie odpowiedział.
Ta cisza wystarczyła.
Kobieta odszukała dłoń motocyklisty.
— Nie potrzebowałam, żebyś udawał — wyszeptała. — Potrzebowałam tylko, żeby ktoś stanął po mojej stronie.
Motocyklista ścisnął zdjęcie mocniej, a łzy zaczęły spływać po jego szorstkiej twarzy.
Potem podszedł bliżej i powiedział:
— Nie musisz już prosić obcych o pomoc, mamo.