— **Witia, ty mówisz poważnie?** Czyli twoim zdaniem ja cały dzień siedzę w biurze, przekładam papiery, a potem wracam do domu i tutaj też… odpoczywam?
Natalia zamarła z żelazkiem w ręku. Gorąca para syczała z jego stopy, ale ona nawet tego nie zauważyła. Wpatrywała się w męża, który leniwie rozłożył się na kanapie przed telewizorem. W jednej ręce trzymał pilot, w drugiej nadgryzioną kanapkę — okruszki z niej zdążyły już ozdobić świeżo wyczyszczony dywan, który Natalia sprzątała dopiero wczoraj.
Wiktor, nie odrywając wzroku od ekranu, na którym dwudziestu dwóch milionerów goniło piłkę po zielonym boisku, leniwie machnął ręką.
— **Oj, Natasza, nie zaczynaj.** O co się tak denerwujesz? Ja tylko stwierdzam fakt. To nie XIX wiek. Pralka pierze, zmywarka myje naczynia, podłogę odkurza ten twój okrągły robot — jak mu tam… Buzik. A ty tylko naciskasz przyciski. To jest zarządzanie, a nie praca. A ja cały dzień jestem na budowie, na nogach, z ludźmi i majstrami. Mam stres. Mam prawo wrócić do domu i odpocząć, a nie słuchać twoich narzekań o porozrzucanych skarpetkach.
Natalia powoli odstawiła żelazko na podstawkę. W środku coś w niej pękło. Cienka, napięta struna cierpliwości, którą naciągała przez ostatnie dwanaście lat małżeństwa, w końcu zerwała się z ogłuszającym trzaskiem.
— **Czyli ja tylko naciskam przyciski?** — zapytała bardzo cicho.
— No tak. — Wiktor w końcu raczył odwrócić głowę w jej stronę. — Czy to nieprawda? Nie płuczesz prania w rzece. Nie pieczesz chleba w piecu. Technologia robi wszystko. Więc nie udawaj jakiejś bohaterki. A tak w ogóle… kolacja niedługo? Mam ochotę na kotlety. Domowe. W stołówce dziś dali jakieś śmieci.
Natalia wyjęła wtyczkę żelazka z gniazdka. Starannie zwinęła kabel. Spojrzała na górę nieuprasowanego prania: koszule Wiktora, jego spodnie, koszulki ich nastoletniego syna, pościel. Potem spojrzała na męża. On już znowu oglądał mecz, drapiąc się po brzuchu pod rozciągniętym podkoszulkiem.
— **Kolacja?** — powtórzyła, a w jej głosie pojawiła się dziwna lekkość, której Wiktor nie rozpoznał. — Chcesz kotlety?
— Tak. Z puree ziemniaczanym. I zrób sos, ten śmietanowy, który robisz.
— **Dobrze** — Natalia skinęła głową. — **Technologia to zrobi.**
Wyszła z pokoju i stanowczo zamknęła za sobą drzwi. Wiktor, zadowolony, że żona przestała „marudzić” i poszła do kuchni wykonywać swoje obowiązki, podkręcił głośność w telewizorze. Nie zauważył, że Natalia nie poszła do kuchni — poszła do sypialni.
Tam wzięła z półki książkę — taką, której od pół roku nie mogła skończyć przez niekończącą się „drugą zmianę” przy kuchni i sprzątaniu — nalała sobie szklankę chłodnej wody mineralnej, położyła się na łóżku i włączyła lampkę nocną.
Czterdzieści minut później drzwi sypialni gwałtownie się otworzyły. Wiktor stał w progu, zdezorientowany i lekko zirytowany.
— **Nat, nie rozumiem. Jest ósma, a nie czuć nawet zapachu kotletów. Zasnęłaś czy co?**
Natalia przewróciła stronę, poprawiła poduszkę i spokojnie spojrzała na niego znad okularów.
— **Nie, Witia, nie zasnęłam. Odpoczywam. Tak jak mówiłeś.**
— **Jak to? A kolacja?**
— **No przecież mówiłeś, że technologia robi wszystko.** Więc niech kuchenka usmaży twoje kotlety, lodówka pokroi sałatkę, a multicooker zrobi puree. Naciśnij przyciski — to proste. **Zarządzanie.**
Wiktor prychnął, uznając, że żona żartuje. Niezbyt śmieszny żart, „babski” żart — ale jednak żart.
— Bardzo zabawne. Przestań się obrażać. Wstawaj, jestem głodny. Jestem zmęczony po pracy.
— Ja też jestem zmęczona — odpowiedziała spokojnie Natalia. — Dziś miałam roczne sprawozdanie. Liczby, tabele, podatki. Nie grałam w pasjansa, wiesz. A skoro według ciebie moja praca w domu to lenistwo i nicnierobienie, postanowiłam przestać być leniwa. Od teraz będę pracować tylko w pracy. A w domu — odpoczywać. Tak jak ty.
Wiktor stał jeszcze chwilę, próbując zrozumieć to, co usłyszał. Potem machnął ręką.
— Dobra, rób co chcesz. PMS czy co? Sam ugotuję pierogi.
Poszedł ciężkim krokiem do kuchni. Natalia słyszała brzęk garnków i trzaskanie drzwiami zamrażarki. Uśmiechnęła się lekko i wróciła do czytania. Wiedziała: to dopiero początek.
Następny poranek zaczął się chaosem.
— Natasza! Gdzie są moje niebieskie skarpetki?! — rozległ się krzyk z głębi szafy.
Natalia, już ubrana w elegancki biurowy kostium, spokojnie piła kawę w kuchni. Wstała dziś pół godziny później niż zwykle, bo nie przygotowała mężowi śniadania ani lunchboxa.
— Natasza! Słyszysz mnie? Spóźnię się! Gdzie są skarpetki?!
Wiktor wpadł do kuchni w samej bieliźnie i jednej skarpetce na lewej stopie. Wyglądał na wściekłego i rozczochranego.
— Dzień dobry — uśmiechnęła się Natalia. — Nie wiem, gdzie są twoje skarpetki. Pewnie tam, gdzie je zostawiłeś.
— Są w koszu na pranie! Dlaczego nie są wyprane? I w szufladzie nie ma czystych!
— Dziwne — wzruszyła ramionami Natalia. — Przecież mówiłeś, że pralka pierze. Wygląda na to, że zapomniałeś nacisnąć przycisk. Albo pralka nie miała ochoty iść do łazienki, zebrać twoich skarpetek z podłogi i wrzucić ich do bębna. Leniwa ta technologia w dzisiejszych czasach, prawda?
Wiktor poczerwieniał.
— Ty sobie ze mnie żartujesz? Nie mam co założyć!
— Załóż czarne. Albo szare.
— Nie pasują do niebieskich spodni! I w ogóle to twoja robota pilnować moich rzeczy!
— Była — poprawiła go Natalia, odkładając filiżankę do zlewu. — Była moją robotą — dopóki nie wyjaśniłeś mi, że to w ogóle nie jest praca, tylko rozrywka. Więc postanowiłam znaleźć sobie inną rozrywkę. Dobrze, kochanie, wychodzę. Autobus nie będzie czekał.
Pocałowała osłupiałego męża w policzek i wyszła z mieszkania.
Tego wieczoru Natalia została dłużej w kawiarni z przyjaciółką. Do domu wróciła około dziewiątej, najedzona i zadowolona. W mieszkaniu czuć było podejrzany zapach spalenizny i… brudu.
W kuchni powstała góra naczyń. Brudne talerze stały w zlewie, na stole, a nawet na kuchence. Patelnia z zaschniętym tłuszczem. Kubki z fusami po kawie. Ich czternastoletni syn, Artem, siedział w swoim pokoju w słuchawkach. Wiktor leżał na kanapie.
— O, wróciłaś — mruknął, nie odwracając głowy. — Lodówka jest pusta. Ja i Tema zamówiliśmy pizzę. Pudełka są w przedpokoju — wynieś śmieci, już śmierdzą.
Natalia wyszła do przedpokoju. Na podłodze leżały trzy puste pudełka po pizzy. Ostrożnie je ominęła.
— Ten, komu przeszkadza zapach, wynosi śmieci — rzuciła przez ramię i poszła do łazienki.
Tam czekała ją niespodzianka: kosz na pranie był przepełniony. Na wierzchu leżały bardzo niebieskie spodnie Wiktora z tłustą plamą.
— Natasza! — krzyknął z salonu. — Wrzuć te spodnie do prania, jutro mam spotkanie! Spryskaj odplamiaczem, inaczej nie zejdzie!
Natalia wzięła prysznic, starając się nie patrzeć na chaos. Kiedy wyszła, przeszła obok męża.
— Pralka jest w łazience. Odplamiacz na półce. Instrukcja w internecie. Dobranoc.
Minął tydzień.
Mieszkanie, które zawsze lśniło dzięki Natalii, powoli zamieniało się w chlew.
Piasek chrzęścił pod nogami w przedpokoju — „Buzik” jakoś sam się nie włączał. W zlewie zaczęło powstawać nowe życie. Blat był lepki od herbaty i okruszków.
Wiktor chodził do pracy w dżinsach i swetrze, bo wyprasowane koszule skończyły się trzeciego dnia. Był ponury i wściekły, próbował sprowokować kłótnię.
Ale Natalia była niewzruszona.
Gotowała tylko dla siebie. Lekkie sałatki, twaróg, owoce. Myła po sobie jeden talerz i jeden widelec. Swoje pranie robiła osobno.
— Mamo, nie mam czystych koszulek — marudził Artem.
— Kochanie, pralka nie jest zepsuta. Proszek jest tam, gdzie zawsze. Pokazałam ci w zeszłym roku jak ją włączyć. Dwa przyciski. Budujesz komputery — z pralką sobie nie poradzisz?
Chłopak naburmuszył się, ale zrobił pranie.
Kulminacja nastąpiła w piątek wieczorem.
— Natasza, mama przyjeżdża w niedzielę — oznajmił triumfalnie Wiktor. — Będzie nocować. Więc skończ ten cyrk. Trzeba posprzątać. Nie chcesz chyba, żeby Zinaida Michajłowna pomyślała, że jesteś złą gospodynią?
To był podły chwyt.
Ale Natalia tylko się uśmiechnęła.
— Świetnie. Niech przyjeżdża.
W niedzielę o dziesiątej zadzwonił dzwonek.
Wiktor — blady, niewyspany — otworzył drzwi.
Na progu stała Zinaida Michajłowna.
— Synku, pokaż jak żyjecie… o Boże.
Spojrzała na piasek, buty, bałagan.
— Witia… co tu się dzieje?
Natalia wyszła z kuchni świeża, piękna i spokojna.
— Ach, Zinaido Michajłowno, to nowy styl życia. Witia wyjaśnił mi, że w XXI wieku nie trzeba sprzątać — technologia robi wszystko. Sama.
Teściowa spojrzała na syna lodowatym wzrokiem.
— Powiedziałeś tak do żony?
I wtedy… zaczęła go karcić.
Resztę dnia Wiktor spędził sprzątając.
Mył naczynia. Odkurzał. Prał. Prasował.
Pięć godzin piekła.
Kiedy Natalia i jego matka wróciły z kawiarni, kuchnia była już prawie czysta.
Wiktor siedział zmęczony przy stole.
— Natasza… przepraszam. Byłem idiotą.
— Byłeś — zgodziła się spokojnie.
— Myślałem, że to łatwe…
— A teraz wyobraź sobie robić to codziennie po ośmiu godzinach pracy.
Wiktor pocałował jej dłoń.
— Nigdy więcej nie powiem nic o „naciskaniu przycisków”. Obiecuję.
Natalia uśmiechnęła się.
— Dobrze. Jedz pierogi, zanim wystygną.
Od tego dnia życie w rodzinie się zmieniło.
Wiktor nie stał się fanem sprzątania. Nadal czasem rzucał skarpetki.
Ale już nigdy nie nazwał żony leniwą.
Bo zrozumiał jedno: praca w domu to też praca — i zasługuje na szacunek, nie na pogardę.