Kolejny etap był prosty, ale wymagał niezwykłej samokontroli. Zadzwoniłam do obsługi klienta linii lotniczej. Udając niemal patologiczną fobię przed lataniem, błagałam, aby przydzielono mi miejsce obok konkretnego pasażera na ten lot. Płakałam przez telefon, tłumacząc, jak bardzo boję się podróży w pojedynkę po niedawnej rodzinnej tragedii. Oczywiście taki manewr nigdy nie zadziałałby w klasie ekonomicznej. Ale w klasie biznes, prawie pustej, gdzie każdy płacący klient jest starannie dopieszczany, udało im się to dla mnie zorganizować. Zwłaszcza po tym, jak bez wahania zapłaciłam najwyższą elastyczną taryfę, która pozwalała mi wybrać dowolne wolne miejsce.
Wybrałam miejsce przy przejściu. Obok 5B, które według dokumentów należało do mojego męża. Jego towarzyszka miała miejsce 5A, przy oknie. Ja zajęłam 5C.
Mieliśmy stworzyć urocze trio.
Pozostało mi tylko spakować walizkę. Bez surowych garniturów ani skromnych bluzek. Tylko lekkie sukienki, kilka eleganckich kostiumów kąpielowych i skandalicznie droga jedwabna bielizna. Wypłaciłam sporą sumę z mojego osobistego konta — tego, które Michaił pogardliwie nazywał „funduszem awaryjnym na czarne dni”.
Nadszedł najciemniejszy dzień.
Na lotnisku czułam się jak bohaterka filmu szpiegowskiego. Duże czarne okulary przeciwsłoneczne, szeroki kapelusz zasłaniający połowę twarzy, długi beżowy trencz. Siedząc w odosobnionym kącie kawiarni z widokiem na stanowiska odpraw, obserwowałam.
W końcu się pojawili. Michaił, promieniejący oczekiwaniem jak wypolerowany samowar, pchał dwie luksusowe walizki. U jego ramienia kroczyła Alisa, śmiejąc się beztrosko, poprawiając kokieteryjnie swoje blond loki. Była piękna w tej świeżej młodości i zdrowiu, które często oślepiają mężczyzn w średnim wieku. Nic wyjątkowego — poza młodością. I oczywiście pewnością siebie. Trzymała się go z naturalnym przekonaniem, że ma do tego pełne prawo.
Wypiłam ostatni łyk już letniej kawy.
Ani odrobiny bólu, ani śladu zazdrości. Tylko chłodna, niemal namacalna ciekawość. Jak daleko posunie się w tym kłamstwie? Jak głęboko zanurzył się we własnym oszustwie?
Weszłam na pokład wśród ostatnich pasażerów. Serce biło mi spokojnie, rytmicznie, jak dobrze nastrojony metronom. Byłam całkowicie gotowa. Szłam powoli w wąskim korytarzu, patrząc na numery siedzeń. Już siedzieli, gruchając jak dwa oswojone gołębie. Alisa z zachwytem patrzyła przez okno, a Michaił opowiadał jej coś z ożywieniem, gestykulując.
Zatrzymałam się uprzejmie.
— Przepraszam, chyba siedzi pan na 5B? Moje miejsce jest obok.
Michaił odwrócił się na dźwięk mojego głosu.
I znieruchomiał jak kamienny posąg.
Jego promienny uśmiech zniknął w ułamku sekundy, jak akwarela zmyta deszczem. Oczy rozszerzyły mu się z przerażenia i całkowitego niezrozumienia. Patrzył na mnie, jakby widział ducha z przeszłości. Otwierał i zamykał usta jak ryba wyrzucona na brzeg.
— Masza?.. Co ty… co ty tutaj robisz? Jak…?
Uśmiechnęłam się łagodnie, lekko i niewinnie. Tym samym uśmiechem, który kiedyś tak kochał.
— Dzień dobry, kochanie. Jaka niespodzianka! Lecę na konferencję. Szkolenie zawodowe. Wyobraź sobie, nie było już biletów do Soczi, więc musiałam lecieć przez Malé. Zaskakujący zbieg okoliczności, prawda?
Spojrzałam z ciekawością na jego młodą towarzyszkę, która skuliła się na swoim miejscu. Jej delikatna twarz poczerwieniała.
— Och, chyba się nie znamy? Maria. Żona Michaiła.
Dziewczyna wymamrotała coś niezrozumiałego. Michaił nadal nie mógł się otrząsnąć.
— Masza, ja… ja mogę wszystko wyjaśnić, tylko mnie posłuchaj…
— Nie teraz, kochanie — przerwałam spokojnie, ale stanowczo. — Startujemy. Wiesz, że nie lubię rozmawiać w tym momencie. Rozprasza to pilotów. Może zamówimy szampana? Trzeba uczcić tak wzruszające i niespodziewane spotkanie.
Usiadłam, zdjęłam płaszcz i poprawiłam włosy. Zawołałam stewardesę spojrzeniem.
— Czy mogłaby pani przynieść nam trzy kieliszki najlepszego szampana? Mój mąż, jego… koleżanka — zawiesiłam głos, patrząc na Alisę — i ja zaczynamy niezapomniane wakacje.
Reszta lotu tonęła w niemal grobowej ciszy, przerywanej jedynie moimi spokojnymi prośbami o serwetkę czy magazyn. Przeglądałam kolorowy magazyn podróżniczy, czasem komentując zdjęcia.
— Och, spójrz, Michaił, jaka piękna willa na wodzie. Czy to nie tam miałeś się zatrzymać? Wydaje mi się, że widziałam bardzo podobne zdjęcia w historii twojej przeglądarki.
Blady jak ściana, siedział nieruchomo, wpatrzony w fotel przed sobą. Alisa płakała cały czas, przyciskając czoło do okna. Inni pasażerowie patrzyli na nas z zaciekawieniem. Uśmiechałam się do nich tajemniczo.
Wiedziałam, że to dopiero początek spektaklu.
Po lądowaniu w dusznym porcie lotniczym w Malé Michaił odzyskał głos. Chwycił mnie za rękę.
— Masza, błagam, to nie tak, jak myślisz…
— Naprawdę? — uniosłam brew. — Myślałam, że mój mąż poleciał na Malediwy z kochanką, okłamując mnie o konferencji w Soczi. Czegoś nie rozumiem?
— To był błąd! Ogromny błąd! Zrozumiałem to dopiero teraz!
— Błąd? Dwóch biletów w klasie biznes i willa za dziesięć tysięcy dolarów? Oszczędź mi tego.
Przy hotelu czekała obsługa.
— Witam państwa Orłow? Wasza willa jest gotowa.
— Mała korekta — powiedziałam spokojnie. — Ja jestem Maria Orłowa. A to — wskazałam na Alisę — panna Zajcewa. Czy mój mąż nie zarezerwował trzech oddzielnych pokoi?
— Nie, mamy rezerwację na dwie osoby: Michaiła i Alisę Orłow.
Zaśmiałam się głośno.
— Jak romantycznie… nawet nazwisko jej nadał.
Michaił zrozumiał w końcu wszystko.
Jego plan się rozpadł.
Ja natomiast miałam przed sobą nowe życie — wolne, spokojne, moje.
I tak zaczęła się moja prawdziwa historia.